De afgelopen dagen waren pure hel. Er is zoveel gebeurd, zoveel emotie, dat ik nu volledig uitgeput ben.
Dinsdag 23 juli is Glenn zeer zwaar ten val gekomen, Glenn heeft een broze beenderen ziekte dus zeker bij een val kan het snel heel ernstig worden.Hij heeft in zijn leven ook al veel gebroken maar het is nog nooit zo erg geweest.
Ik werd dus dinsdag wakker van een luide klap en dan een schreeuw van pijn, geloof me ik hoor het nog steeds in mijn nachtmerries...
Ik zie Glenn op de grond liggen, duidelijk in pijn, ik loop naar buiten om hulp te halen en samen met Glenn zijn vader kunnen we hem op bed helpen. Zijn linker been doet pijn, zeker gebroken zegt hij, hij wil niet naar het ziekenhuis want het doet teveel pijn. Hij klaagt ook van hoofdpijn...
Ik blijf hem overtuigen en krijg hem zover dat we naar het ziekenhuis in Barstow rijden. Daar wachten we in de wachtzaal op onze beurt en dan worden we eindelijk gezien door een dokter, de Dr. neemt Glenn mee voor platen te laten pakken en en CT scan van het hoofd.
Ik wacht geduldig in de behandelkamer tot Glenn terug is.
Dan komt de Dr mij halen, hij wil me iets laten zien. Hij laat me Glenn zijn CT scan zien, er is een overduidelijke bloeding van 5cm in de hersenen. Ik schrik, ik roep en ik ween. De Dr. probeert me te troosten en zegt dat als ik hem niet had gebracht dat de hersenen zouden gaan zwellen en hij dood zou gaan.
Er is geen tijd te verliezen, Er word dus een medische helicopter besteld die Glenn naar het ziekenhuis in Loma Linda brengt, naar het schijnt wereldbefaamd voor zijn neurochirurgie.
Glenn word in slaap gedaan en vertrekt met de helicopter, ik mag niet mee.
Ik rijd met Glenn zijn familie mee naar het ziekenhuis eenmaal aangekomen mag ik alleen het ER binnen, ik grijp de hand van Glenn zijn zus en sleur haar toch mee, ik moet papieren tekenen, Glenn zijn zus doet het voor mij.
De linkerkant van zijn lichaam is verlamd, ze moeten snel opereren, dus vertrekken ze ik neem de chirurg even apart en vraag hem mijn man te redden, hij belooft dat hij zijn best zal doen.
We wachten in de wachtkamer, ik kan niet stoppen met huilen, ik stuur de familie in Belgie een berichtje om te zeggen wat er is gebeurd, na enkele uren komt de chirurg naar buiten.
Operatie geslaagt maar was veel moeilijker dan ze eerst dachten, Het bloed is uit de hersenen gehaald en er zitten drainage tubes in om vocht en bloed af te drijven maar de komende dagen zijn kritiek. Er zitten nietjes in zijn hooft... heel zijn hooft lijkt opengesneden, mijn arme, arme Glenn. Glenn word naar de intensieve zorgen gebracht, er blijft steeds iemand bij hem, wij slapen op de grond in de dagkamer.
Dag 2 hij is in en uit bewustzijn, het is normaal zeggen ze, we zijn toch bezorgd. De dr van de intensieve unit waar Glenn verblijft wist niet eens van zijn gebroken been af, er worden platen van genomen. Er is enkele een haarlijnbreuk achter de knie. We hadden erger verwacht. Hij kan de linkerkant van zijn lichaam terug bewegen maar nog zwakjes.We blijven nog steeds allemaal in het ziekenhuis, niemand durft naar huis te gaan.
Dag 3 Glenn is wakker en wil zijn ademhalingstube eruit! en in de namiddag krijgt hij zijn zin, hij is nog steeds zeer zwak en heeft pijn maar hij heeft toch een klein beetje gegeten, Ik en de familie gaan overhuis wat toch een rit van 2u is om kleren te halen. De Dr zegt dat hij denkt dat Glenn buiten gevaar is, Hij heeft geluk dat hij nog leeft en dat hij een mirakel man is.
Dag 4 halen ze Glenn op om een nieuwe CT scan te laten doen er is terug een kleine bloeding in de hersenen... ik word moedeloos. Ze doen in de namiddag een 2e CT scan maar er is geen verandering. Glenn krijgt bloedverdunners ze hopen dat de bloedklonter vanzelf oplost. Opnieuw opereren is geen optie. Hij is echter allert en probeert zelf te internetten op zijn gsm.
Dag 5 Geen verandering. Ik probeer zoveel mogelijk bij Glenn te zijn en werd door de verplegers op de vingers getikt dat ik ook moet rusten. Maar ik kan niet weg gaan, Glenn zegt steeds dat hij pas tot rust komt als ik er ben,
Dag 6 is weer hetzelfde. Op de koude ziekenhuis vloer slapen begint zijn tol te eisen, mijn rug doet pijn en ik heb afgelopen dagen enkel 1 u tot maximum 3 u slaap per dag gehad. Ik begin uitgeput te geraken. Glenn zit wel heel de namiddag grapjes te maken met mij, dat montert me op, ik zie een klein lichtjepuntje op het einde van de tunnel. En hij heeft zijn kracht terug in zijn linkerarm en zet lieve berichtjes over mijn op Facebook
Dag 7, Glenn wil naar huis, ze blijven ons steeds zeggen dat hij het zo goed doet en al maar waarom zit hij dan nog steeds op de intensieve zorgen? Hij kan hier niet rusten, hij is uitgeput en dat met de pijn doet hem geen goed, dit is geen goede dag voor hem.
Dag 8, vandaag halen ze de drainage tubes eruit, ze hebben deze voor het zekerste extra lang ingelaten om het risico op bloedingen te kunnen verminderen, Glenn heeft nu nog meer bewegingsvrijheid. hij wil naar huis.
Dag 9 word Glenn overgebracht naar een gewone kamer, later op de middag mag hij naar huis YAY EINDELIJK! De rit naar huis is zeer moeilijk en pijnlijk voor hem. Eenmaal thuis geef ik hem wat te eten en een pijnstiller, dan probeert hij wat te slapen, ik val ook in slaap op een matras en ik weet niets meer van de uren daarna.
Dag 10, Glenn heeft rugpijn, zeer veel rugpijn, tegen de avond houd hij het niet meer uit en keren we terug naar de spoed in Barstow, waar ze ons 2u laten wachten in de wachtkamer.
Dag 11, tegen 1u 's morgends zien we eindelijk een dokter, hij wil een CT scan van Glenn zijn rug. De man van de Ct scan laat 3u op zich wachten.op half 5 komt de Dr. ons melden dat er compressie fracturen in Glenn zijn rug zitten, hij word weereens naar Loma Linda ziekenhuis overgebracht. Deze keer per ambulance. Daar aangekomen wachten we op de neurochirurg die ons gaat vertellen of Glenn een beugel voor de rug krijgt om te genezen of terug geopereerd moet worden.
Neurochirurg komt langs. Glenn heeft geen breuk in de rug, wat ze op de CT scan zagen waren oude geheelde breuken. Pijn komt hoogst waarschijnlijk van 9 dagen lang in een ziekenhuis bed te liggen.
Glenn krijgt toch een rug beugel die hij kan dragen voor comfort, het helpt hem met de pijn.
We keren terug naar huis.
Glenn heeft een lange en zware recovery voor de boeg.
Ik ben zo moe, je kan je niet voorstellen hoe moe ik ben. 11 dagen amper slapen, al die emotie, zoveel geweend.
4 maand getrouwd en ik had bijna mijn man verloren...
We moeten hem blijven monitoren want de hersenen das toch niet niks. En we weten niet wat er kan gebeuren.
Ik ben nog steeds bang, heel bang.
Ik heb nog nooit zoveel geweend als de afgelopen dagen.
Ik voel me een beetje verloren.
Glenn is niet alleen mijn man, hij is mijn beste vriend, mijn liefde
en ik had hem bijna verloren.
Ik ben moe nu, Glenn slaapt dus ik ga ook slapen
groetjes
