Ik voel me nogal down de laatste dagen.
echt te klagen heb ik nogthans niet, ik sta op, kleed me aan, doe wat huishoudelijke taken, maak de lunch klaar, doe nog een beetje in het huishouden en dan relax ik met Glenn tot het tijd is om het avondeten te maken, na het avoneten doe ik de afwas en dan relax ik tot bedtijd.
dus ja ik mag eigenlijk niet klagen en toch...
ik voel me de laatste dagen zo moe en heb steeds het gevoel dat ik niet kan uitslapen.
Ik blijf steeds maar denken aan Glenn zijn ongeluk en hoewel hij zeer goed aant herstellen is laat het me niet los.
Daarbij komt dan weer dat ik me nogal alleen en geisoleerd voel.
Al sinds het ongeluk komen we eigenlijk niet meer buiten tenzij het voor een doktersbezoek is of de noodzakelijke boodschappen en dat steeds maar binnen zitten begint zijn tol toch te eisen.
Het eerste wat ik tegen Glenn heb gezegd toen hij terug thuis was dat eens hij beter is we eens op "date" gaan, enkel hij en ik, ergens eten en een filmpje meepikken.
Maar hij is nog niet beter en het is er dus nog niet van gekomen. En weer mag ik eigenlijk niet klagen want ik van geluk spreken dat hij er nog is. Ik had hem bijna verloren.
Glenn heeft me echter beloofd dat we volgende maand zeker eens naar de cinema gaan voor mijn verjaardag, want volgende maand komt ook de nieuwe Thor film uit en als hij zich goed genoeg voelt gaan we ook uit eten die dag, dus zal ik me daar maar aan optrekken.
Deze woensdag komt er een vriendin langs dus hopelijk kan ik dan ook mijn zinnen een beetje verzetten.
En dan het ergste wat dit weekend is gebeurd is het overlijden van een goede vriendin,, die na jaren vechten de strijd tegen borstkanker heeft verloren. Dit terwijl het net wat beter met haar leek te gaan. Ik blijf maar steeds denken aan haar arme kinderen die op zo'n jonge leeftijd hun mama moeten afgeven en ik word er echt ni goed van,Glenn heeft me dit weekend al ettelijke keren moeten troosten.
Dus ja ik voel me echt wel blah...
